
In mijn vorige artikel van 28 februari heb ik een begin gemaakt om orde op zaken te stellen mocht het hele financiële systeem in elkaar storten:
Het ondenkbare, deel I
Persoonlijk denk ik dat we binnen 10 jaar in een hele andere wereld leven dan waar we nu in zitten. Het financiële systeem zoals we dat nu kennen heeft in mijn ogen zijn langste tijd gehad. Ik hoop dat ik het helemaal mis heb maar wilde er toch op anticiperen om een stukje rust te creëren in mijn hoofd en om het avontuur aan te gaan.
Eind februari ben ik samen met mijn neef afgereisd naar Portugal om op zoek te gaan naar onze verzekering mocht het ooit zover komen. En mocht het nooit zover komen dan willen we er ook nog wat aan hebben om zo 2 vliegen in een klap te slaan. We hadden een shortlist gemaakt met onze wensen en hadden 3 dagen de tijd om te zoeken wat we zo graag wilden hebben. Via het internet hadden we al een paar maanden voorbereidingen gedaan en 25 stukjes land op het oog die we graag tijdens deze trip allemaal wilde bezichtigen. We zijn dus op zoek gegaan naar een stuk grond van minimaal een paar hectaren waar we in geval van een noodsituatie, vakantie of belegging mee uit te voeten kunnen. We willen ook niet afhankelijk zijn van het energie of water bedrijf en dit stukje grond moet ons helpen om onze naasten te helpen als de spreekwoordelijk pleuris uitbreekt of om lekker vakantie te gaan houden.
Op onze lijst van wensen staan onder andere:
Eigen vers water voorziening (uit de bergen)
Veel verschillende fruit en olijfbomen.
Mogelijkheid tot bebouwing van 2 huizen.
Niet afgelegen en begaanbaar.
Op redelijke afstand van strand, ski gebied en luchthaven(s)
Betaalbaar.
Mogelijkheid van het houden van klein vee.
Zonne en wind energie mogelijkheden.
Privacy
Minimaal 3 hectaren
Nadat we al met 3 verschillende makelaars op pad waren geweest zakte onze moed ons behoorlijk in de schoenen. Op elke locatie was wel iets aan te merken en ons paradijs hadden we bij lange na nog niet gevonden. We zochten in het midden gebied van Portugal aangezien de natuur daar prachtig is en de prijzen belachelijk laag. Je komt er ook niet veel toerisme tegen alhoewel er best wel wat Nederlandse en Engelse mensen daar genieten van hun oude dag. Je kan hier nog genieten van een 3 gangen menu voor 5 Euro en als je lekker een cappuccino drinkt ben je een paar dubbeltjes kwijt. De gemiddelde Portugees verdiend in dit gebied maar 450 euro per maand. Veel van deze mensen hebben daarom nog een stukje grond die in hun basis behoefte voorzien. Je kan het gebied denk ik een beetje vergelijken met Drenthe maar dan 25 jaar geleden. Een retourtje met het vliegtuig kost je ook maar 50 euro dus daar hoef je het ook niet voor te laten om een bezoekje te doen aan dit prachtige land.
Terwijl ik dit artikel schrijf komt het bericht binnen via Bloomberg dat Portugal zijn credit rating naar beneden is bijgesteld en dat de vooruitzichten niet erg rooskleurig zijn. Ik heb het in die paar dagen dat ik Portugal bezocht hebt ook aan der lijve ondervonden. Er stonden zoveel bordjes “se vende” op de huizen en op stukken grond en in de plaatselijke cafeetjes hoorden we veel geklaag van de lokale bewoners. De jeugd vertrok allemaal naar de grote steden zoals Porto en Lissabon aangezien daar soms nog werk voor ze was. De makelaars hadden in maanden nog niks verkocht, terwijl ze een jaar of 3 geleden helemaal binnen liepen op al die buitenlanders die hier zo graag een stukje grond wilden kopen. De tijden veranderen snel en zelfs onze geliefde euro heeft ook weer klappen gehad nu dit naar buiten is gekomen dat Portugal misschien hetzelfde lot heeft als Griekenland en gaat bezwijken onder zijn enorme schuldenlast.
In mijn volgende artikel zal ik jullie gaan vertellen of we ons paradijs gevonden hebben in Portugal op onze trip.