Geschreven door: Lars in 't Veld -> Username: Ongezouten

Troostende berichten aan alle kortzichtige en beïnvloedbare beleggers.
Ondanks dat modegoeroes als Karl Lagerfeld en Mike de Boer zich er nog nauwelijks over hebben uitgelaten, gok ik deze zomer op de kleur rood; de rode kleurpotloden zijn voor de Europese verkiezingen weer in ere hersteld, de lichtrode rosé zal deze zomer weer in groten getale worden ontkurkt en als klap op de spreekwoordelijke rode vuurpijl- zijn de beurscijfers op dit moment nog steeds verre van groen. Hoewel daar volgens het Algemeen Dagblad in de persoon van Ellen den Hollander snel verandering in dreigt te komen; onder de catchy titel ‘Paniek op beurs ebt weg’ heeft Den Hollander een zevental redenen opgesteld die beleggen weer aantrekkelijk maken zou. Goed bedacht an sich, maar in essentie meer neigend naar wishful thinking naar mijn bescheiden mening.
Natuurlijk, elke leek ziet dat de koersveranderingen weer plusjes gaan vertonen in plaats van minnetjes. Dat mocht ook wel, deze verfoeide rode cijfertjes hebben namelijk bij velen maandenlang gezorgd voor pessimisme, een negatief toekomstperspectief en droefgeestigheid. Faillissementen, de immense groei van het aantal werklozen en de (verwachte) daling van de inflatie zijn allen debet aan deze negatieve procentuele effectengroei. Dus godzijdank, er ontstaat weer wat voorzichtig optimisme binnen investeerderskringen. Na de berichtgeving van dit enigszins positieve nieuws besloot Den Hollander zich over te geven aan deze euforie en schreef vervolgens een paginavullend artikel over de redenen, dan wel mogelijke oorzaken van deze opwaartse druk.
De vrouw in kwestie poogde een interessant artikel te schrijven, doch tevergeefs. Waar ze ons beloofde een duidelijk causaal verband aan te duiden tussen diverse uiteenlopende ontwikkelingen en de opwaartse koersdruk, kwam ze in werkelijkheid niet verder dan een magere opsomming van mogelijke redenen waarin dergelijke zinsneden als ‘het zou eventueel kunnen dat’, ‘ wat er misschien op zou kunnen wijzen’ en ‘het lijkt waarschijnlijk’ de boventoon voerden. Hiermee waardeert ze haar eigen werk, zonder het enigszins zelf te beseffen, tot pure nonsens. En natuurlijk staan er ook redenen in die eventueel wel een causaal verband zouden kunnen karakteriseren, maar het is sowieso ietwat voorbarig om de groei toe te schrijven aan de geboorte van lammetjes en de komst van de krokussen en narcissen (namelijk: “Het kán aan het lente weer liggen, maar consumenten en producten hebben een minder zwarte bril op dan een paar maanden geleden”).
Dus de reële doelstelling om zichzelf voor te doen als de kabbalist wat betreft de economie is met dit artikel in ieder geval niet gehaald. De beurs is namelijk, in tegenstelling tot wat Den Hollander voorschrijft, een krachtig instituut waar de vraag naar en aanbod van effecten herenigd worden. Zowel de vraag als het aanbod wordt bepaald door tal van factoren. Het is namelijk niet voor niets dat hoge economische piefen een term als ceteris paribus hebben gelanceerd om aan te geven dat overige factoren, naast 2 te berekenen grootheden, geen invloed hebben. Een aantal van deze zogenaamde randvariabelen zijn het aantal, de inkomens van en de voorkeuren van de consumenten. Over ook maar één van de vier jaargetijden wordt gezwegen, net als dat een overdrijving van de crisis ongenoemd blijft.
Het zwart-witte ofwel rood-groene denken van Den Hollander is een belediging jegens internationale beleggers; ze insinueert dat (potentiële) aandeelhouders kortzichtig en makkelijk beïnvloedbaar zijn. Wel betoogt ze dat dezelfde beleggers door hun ongecontroleerde gedrag de wereld langzaamaan uit de crisis trekken, en terecht! Dus beleggers, voordat Den Hollander een correlatie ziet tussen deze column en een mogelijke procentuele verandering, blijf ongecontroleerd en kortzichtig handelen, en trek ons daarmee -Den Hollander incluis- uit deze crisis!